| تبليغات | X |
الو سلام اورژانس- بله بفرمایید.- آقا تو رو خدا به دادمان برسید، همسرم دچار حملهی قلبی
شده- عرق سرد کرده؟- بله –حالت تهوع داره؟- بله- درد ناحیه سینه داره- بله آقا بله- آدرس؟- فردیس، شهرک ناز ... باید صبر کنید، آمبولانسی که در پایگاه اورژانس نزدیک شماست به مأموریت اعزام شده- تکلیف ما چیه پس؟ بیمار ما از دست میره که- باید صبر کنید- پس آمبولانس موبایل آی سی یو را برای ما بفرستید حال مریض ما وخیمه- اون آمبولانس تو مأموریته و تو آمبولانسهای دیگه هم چیزی نداریم-خوب اگه حملهی مجددی بشه- انشاالله که نمیشود ...
این مذاکره مربوط به روستاییان یک روستای دورافتاده با اورژانس جادهای نیست، این مکالمه در 5 کیلومتری کلانشهر کرج (مرکز استان در حال تشکیل البرز) و 30 کیلومتری ابر شهری به نام تهران صورت گرفته است. منطقهای بالغ بر چهارصدهزار نفر جمعیت که در آن یک تخت بیمارستانی وجود ندارد (چه رسد به تخت مراقبتهای ویژه).
منطقهای که تا سال گذشته برای ارائه خدمات اورژانس تنها یک آمبولانس در اختیار داشت و پس از کلی پیگیری و خوشحالی به سه آمبولانس افزایش پیدا کرد. در سه آمبولانسی که به گفته رییس اورژانس کرج در جمع معتمدین محلی فردیس یکی از آنها موبایل ICU است. (موبایل ICU به آمبولانسهایی گفته میشود که مجهز به لوازم و ابزار مورد نیاز برای جابهجایی بیماران قلبی و با شرایط خاص است).
در این نوشتار قصد نداریم که به عملکرد اورژانس در فردیس بپردازیم و از عدم سرویس دهی مناسب آن صحبت کنیم (هر چند که اعتقاد داریم با وجود تمام زحمات این عزیزان امکان برنامهریزی مناسبتر برای بهرهگیری از امکانات موجود وجود دارد) بلکه بدنبال آن هستیم تا از عدم توجه جدی مسوولان به سلامت مردم این منطقه مسائلی را مطرح کنیم.
حال که به هر دلیلی امکان راهاندازی و افتتاح بیمارستان در این منطقه لااقل تا دو سه سال آینده وجود ندارد (تازه آن هم به شرطی که از همین امروز همه چیز به روال صحیح خود جلو برود و هیچ خللی در مسائل به وجود نیاید) آیا باید از ارائه خدمات اورژانس به مردم نیز قطع امید کرد؟! تا کی باید شاهد داغدار شدن خانوادههای فردیسی به علت کمبود و فقدان آمبولانسهای اورژانس باشیم.
سه پایگاه اورژانس برای چهارصدهزارنفر با سه آمبولانس، آن هم در شرایطی که بر اساس استاندارد لازم است دستکم شش پایگاه مجهز در منطقه وجود داشته باشد، یعنی هیچ. به گفته مسوولان اورژانس کرج با هر بار اعزام آمبولانسهای اورژانس به مأموریت دستکم تا دو ساعت آن آمبولانس از مدار خدمت خارج میشود و دیگر امکانی برای اعزام به مأموریت وجود نخواهد داشت.
حال تصور کنید اگر برحسب تصادف هر سه آمبولانس در مأموریت باشند (که با توجه به کم بودن تعداد آنها و زیاد بودن جمعیتی که باید به آن خدمات بدهند احتمال وقوع آن بسیار زیاد است) در صورت بروز حادثه چه باید کرد. یا باید آن قدر پولدار باشید که هزینههای گزاف آمبولانسهای خصوصی را بپردازید (که با توجه به وضعیت اقتصادی نامناسب عمدهی ساکنین منطقه امکان پذیر نیست) یا باید با وسیلهی شخصی مصدوم را جابهجا کنید که با توجه به عدم برخورداری از تخصص در این خصوص تا زمان رسیدن به بیمارستان (اگر بیمار زنده بماند) چند شکستگی هم به مشکلاتش اضافه خواهد شد و یا این که بر بالین بیمار بنشینی و گریه کنی و امیدوار باشی خداوند عنایتی کند و مریض سالم بماند.
البته راه حل دیگری هم وجود دارد و آن این که قبل از حملهی قلبی با اورژانس هماهنگ کنید و زمان دقیق حضور آمبولانسهای موبایل ICU را بدانید و بعد استدلالهای مناسبی داشته باشید تا بتوانید که اپراتورهای اورژانس را قانع کنید اوضاع بیمارتان اورژانسی است بلکه بتوانید از این خدمات بهرهمند شوید.
منبع خبر هفته نامه نوین
